Połączenie rachunku  finansowego w biznesie i zajęcie się lokalnymi problemami
to w najprostszym ujęciu Ekonomia Społeczna.

Samo zagadnienie ekonomii społecznej łączy w sobie pomoc społeczną i cel gospodarczy z czego cel gospodarczy nie jest celem głównym.

Ekonomia społeczna wspomagając rozwój lokalny pozwala budować społeczeństwo charakteryzujące się aktywnością i samoorganizacją niezależnie od instytucji państwa. Poprzez swoje działania zapobiega wykluczeniu społecznemu, ponieważ przede wszystkim kieruje je do osób  niepełnosprawnych, długotrwale bezrobotnych, uzależnionych i wszystkich innych, które na rynku pracy są postrzegane negatywnie. Ekonomia społeczna daje im szansę na zmianę. Cele stawiane tej dziedzinie odpowiadają celom Unii Europejskiej czyli przede wszystkim lepszemu zarządzaniu, stabilnemu rozwojowi, demokracji, spójności społeczeństwa, walce przeciwko biedzie, wzrostowi zatrudnienia oraz edukowaniu społeczeństwa o potrzebach socjalnych. Podmioty ekonomii społecznej działają we wszystkich sektorach, a najbardziej aktywne są w takich obszarach jak:  ochrona socjalna, usługi socjalne, zdrowie, banki, ubezpieczenia, produkcja rolnicza, sprawy konsumenckie, praca stowarzyszona, rzemiosło, sektor mieszkaniowy, dostawy, usługi dla mieszkańców, szkolenie i edukacja. Mimo różnorodności form prawnych  instytucje te posiadają jeden wspólny mianownik:

-pierwszeństwo celów indywidualnych i społecznych nad zyskiem,

-otwarte i dobrowolne członkostwo

-ochrona i realizacja wartości solidarnych i odpowiedzialności

-autonomiczne zarządzanie i niezależność od władz publicznych

-przekazanie wypracowanego zysku na cele rozwoju i realizacji usług dla członków instytucji.

Do najpopularniejszych form instytucji pożytku publicznego można zaliczyć spółdzielnię socjalną. Spółdzielnię mogą tworzyć osoby poszkodowane lub wykluczone z ograniczoną zdolnością prawną. Członkami mogą być również organizacje pozarządowe, których celem nie jest zysk finansowy. Spółdzielcy prowadzą działalność o podwójnym charakterze. Nadrzędnym celem jest powrót do uregulowanego życia społecznego i zawodowego. Drugim celem jest prowadzenie przedsiębiorstwa w oparciu o wspólną pracę. Spółdzielnia socjalna nie może mieć mniej niż 5 i nie więcej niż 50 członków. Pracę na rzecz spółdzielni, bez prawa do członkostwa, wykonywać mogą osoby skazane oraz wolontariusze.